Category: путешествия

Category was added automatically. Read all entries about "путешествия".

Melnikov-kolora

Сказочка -- Fabeleto

В одном европейском городке местный дурачок по имени Чарли каждый день испражнялся прямо на центральной площади, а затем ещё и размазывал своё дерьмо вокруг. Жители привыкли (дурачку же бесполезно объяснять, что так делать нехорошо), и постепенно Чарли стал местной достопримечательностью. Нигде больше такого нет! Посмотреть на него приезжали издалека...
Но вот однажды, кто-то, приехавший в городок не любопытствовать, а работать, и не знавший о местных традициях, вляпался в дерьмо, сильно разозлился и набил Чарли морду. А потом ещё и пригрозил, что в следующий раз за такое и вовсе прибьёт.
Возмущению горожан не было предела. Какой-то чужак покушается на главную достопримечательность и традицию города, на свободу самовыражения! Ведь если Чарли станет вести себя как все – городок станет самым обычным, исчезнут толпы любопытных туристов (и с ними немалый доход)... И горожане дружно вышли на манифестацию. Они несли унитазы, ночные горшки и плакаты «Я – Чарли!». Шествие возглавлял сам бургомистр, рядом с ним шли бургомистры соседних городов и прочие важные персоны...
На следующий день Чарли, как всегда, вышел на площадь, и посмотреть на него пришли не 10-20 человек, как обычно, а сотни или даже тысячи...
Что было дальше? Не знаю, меня там не было. Придумайте сами конец этой истории...

En iu eŭropa urbeto loka frenezulo, laŭnome Ĉarli, ĉiutage fekis meze de la centra placo, kaj poste eĉ disŝmiris sian merdon ĉirkaŭe. La urbanoj alkutimiĝis (ja estus sensence klarigi al stultulo, ke tiel konduti ne decas), kaj iom-post-iom Ĉarli iĝis loka vidindaĵo. Ja nenie aliloke troveblas io simila! Por rigardi lin, oni venis de malproksime...
Sed foje iu, veninta en la urbeton por labori, sed ne por turismi, kaj ne koninta la lokajn tradiciojn, enpaŝis en la merdon, forte koleriĝis kaj batis Ĉarli-n. Kaj eĉ minacis, ke sekvafoje pro similaĵo eĉ tute disdraŝos lin.
La indigno de la urbanoj estis senlima. Iu fremdulo atencas la ĉefan vidindaĵon kaj tradicion de la urbeto, la liberon de memesprimo! Ja se Ĉarli kondutos same kiel ĉiuj – do la urbeto iĝos tute ordinara, malaperos amasoj de scivolemaj turistoj (kaj kun ili bona enspezo)... Kaj la urbanoj amase eliris por manifestacio. Ili portis pispotojn, necesabojn kaj skribaĵojn “Mi estas Ĉarli!” La procesion gvidis mem la urbestro, apude paŝis estroj de aliaj urboj kaj aliaj gravuloj...
Sekvatage, kiel ĉiam, Ĉarli eliris sur la placon, kaj por rigardi lin venis ne 10-20 homoj, kiel kutime, sed centoj aŭ eĉ miloj...
Kio sekvis? Mi ne scias, ja mi ne ĉeestis. Vi mem elpensu finon por tiu historieto...
Melnikov-kolora

Философское -- Filozofie

Язык – как дом.

Свой – давно привычен настолько, что вы не замечаете неудобств. Хорошо знаете, где что лежит, а также – в каком месте и с какой силой надо нажать на дверь, чтобы она правильно закрылась, и как не налететь на угол в тёмном коридоре.

Чужой – всё не так, как у себя, и это раздражает, особенно в мелочах. Чтобы что-то найти – надо спрашивать у хозяев, и если делать это слишком часто – они будут нервничать. Можно пытаться искать своими силами – но вероятность найти нужное будет меньше, чем вероятность попасть в глупую ситуацию. Не всякому гостю рады.

Эсперанто – гостиница. Комфорта намного больше, причём о его поддержании не надо заботиться самому. Поселиться может любой желающий. Не надо приспосабливаться к чужим привычкам.
Разумеется, гостиница не может быть для человека единственным домом...

Латынь – руины старинного дворца. Когда-то здесь жили люди – роскошно по тем временам, когда не существовало электричества и многих других привычных нам вещей...

Токи Пона – шалаш. В принципе, при крайней необходимости жить можно, но...

Придуманные языки из книг и фильмов (клингон, эльфийские и т.п.) – декорации. При хорошей работе бутафора и оператора на экране будет выглядеть как настоящий дом. Но в реальности – одна раскрашенная фанерная стенка.

Lingvo estas kiel loĝdomo.

La propra – delonge kutima tiomgrade, ke oni ne rimarkas maloportunaĵojn. Vi bone scias, kie kio troviĝas, kaj – kiuloke kaj kiom forte necesas premi la pordon, ke ĝi korekte fermiĝu. Ankaŭ – kiel eviti kontuzon en malluma koridoro.

Fremda – ĉio estas ne tia, kia en la propra domo, kaj tio incitas, precipe pro bagateloj. Por ion trovi, necesas demandi mastrojn, kaj se fari tion tro ofte – ili nervoziĝos. Se vi provos serĉi mem – do la probableco trovi bezonataĵon estos negranda kompare kun la probableco trafi en embarason. Ne ĉiun gaston oni renkontas ĝoje.

Esperanto estas hotelo. Multe pli komforta, kaj oni ne bezonas mem zorgi pri aranĝo de tiu komforto. Povas ekloĝi ajna deziranto. Ne necesas adaptiĝi al fremdaj kutimoj.
Certe, hotelo ne povas esti via sola domo...

Latino estas ruinoj de antikva kastelo. Iam oni vivis ĉi tie lukse – laŭ normoj de la epoko, kiam ne ekzistis elektro kaj multaj aliaj kutimaj por ni aferoj.

Toki Pona estas tendo aŭ branĉ-kabano. Principe, kaze de ekstrema neceso vivi eblas, sed...

Elpensitaj lingvoj el fantaziaj libroj kaj filmoj (klingon, elfaj lingvoj ktp.) estas kino-dekoraciaĵoj. Se fari ĉion bone – do sur ekrano ĝi aspektos kiel vera domo. Sed en realo estas nur unu farbita maldika vando...
Melnikov-kolora

Галопом по европам, ч.4 -- Galope traeŭrope, p.4

Часть 3 – Parto 3

23 июля отправляемся из Вены в Брно. Опять провожатый по исторической части города – из местных эсперантистов, опять трамваи, вызывающие зависть. На этот раз – обычные Т-3, но ещё и Татры-гармошки КТ-2. В Москве такие были на 17-м маршруте 30 лет назад и быстро исчезли, якобы ненадёжные, а здесь – ходят...
23-an de julio ni veturas el Vieno al Brno, Ĉeĥio. Denove estas akompananto tra historia urboparto – el lokaj e-istoj, denove enviindaj tramoj. Ĉi-foje ordinaraj T-3, sed ankaŭ dusekciaj Tatra KT-2. En Moskvo tiaj estis antaŭ 30 jaroj kaj rapide malaperis, kvazaŭ “ne sufiĉe fortikaj”, sed ĉi tie – normale laboras...


Старинная крепость на высоком холме. Оттуда видна великолепная панорама города.
Antikva fortikaĵo sur alta monto. De tie videblas belega urbo-panoramo.


В туристическом центре нашлись проспекты не только на русском, но и на эсперанто. Новая информация воспринимается уже с трудом – из-за обилия впечатлений предыдущих дней в сочетании с недосыпом. К тому же очень жарко. Едем дальше, по дороге проезжаем город Kacov... (пояснения для неэсперантистов не будет, словарь в помощь... ;))
En la turisma centro troviĝas prospektoj ne nur en la rusa, sed ankaŭ en E-o. Novaj informoj jam malfacile percepteblas – pro abundaj impresoj de antaŭaj tagoj kaj nesufiĉa dormo. Krome, la vetero estas tro varmega.
Ni veturas plu, dumvoje vidas ŝildon de urbeto Kacov... ;))

Ближе к вечеру приезжаем в Прагу. Попалась на глаза вывеска “Herna cafe”. Я, конечно, понял эти слова правильно. Но всё-таки не удержался от мысли, что играть в интеллектуальные игры в ресторанах, ночных клубах и т.п. – действительно, плохая идея...
Очередной хостел – в центре города, на Виноградах, под высоченным Нусельским мостом. У нас опять комната на четверых с Аней и Ваней, причём в мансарде – к счастью, кровати не двухэтажные.
Трамваи... ладно, не буду повторяться. Под руководством эсперантиста Иржи прошли немалое расстояние по городу, увидели все полагающиеся достопримечательности – храмы, пешеходные улицы, Староместскую площадь, часы с движущимися фигурками (Иржи поправил: не «фигурки», а святые!). На Карлов мост вышли, когда уже было темно, к тому же часть моста была на ремонте – но всё равно здорово. Перешли Влтаву, дальше основная группа поехала в гостиницу на трамвае, а мы с Ирой и примкнувшая к нам Абель, разумеется, пошли на метро.
Vespere ni venas en Pragon. Vica hotelo estas en la urbocentro, distrikto Vinohrady, sub altega Nusla-ponto. Denove ni havas ĉambron por kvaropo, kun Anna kaj Ivan, en mansardo. Feliĉe, la litoj ne estas etaĝaj.
Tramoj... nu bone, mi ne ripetu. Gvidataj de loka e-isto Jiři, ni trairis sufiĉe grandan distancon tra la urbo, ekvidis ĉiujn necesajn vidindaĵojn – templojn, piedirajn stratojn, Staromestska-placon, horloĝon kun moviĝantaj figuretoj (Jiři tuj korektis: “Ne figuretoj, sed sanktuloj!”) Al Karlov-ponto ni venis jam en mallumo, krome – parto de la ponto estis riparata – sed tutegale admirindas. Ni transiris riveron Vltava, poste plejparto de la grupo revenis en la hotelon per tramo, kaj ni – mi, Ira kaj Abel’ – certe, iris al metroo.

Вошли на «Малостранской». Касс опять же нет, но билеты мы купили заранее, они универсальные на любой транспорт, 26 крон на 75 минут с любыми пересадками. Вместо турникетов – несколько валидаторов, таких же, как в трамваях. Можно бесплатно взять схему метро, памятки на разных языках и просто рекламу. Само метро построено по советским нормам, похоже скорее на харьковское, но с питерскими переходами – длинными и бестолковыми. Отделка – в основном пластик и керамические плитки, мрамора почти нет. Станции на 5 вагонов. Освещение на эскалаторах – под потолком, а не на балюстраде. К названию стации на путевой стене добавлен квадратик цвета линии, а на пересадочных станциях – ещё и другой поменьше, цвета той линии, на которую здесь пересадка. Цветовые обозначения используются ещё шире, чем у нас, даже эмблема метро при входе окрашена в цвет линии.
Интервалы вечером – 10 минут. Вагоны – серые с красным, переделанные наши, большинство сидений развёрнуто поперёк – количество сидячих мест не изменилось, а стоячих стало в разы меньше. Добавлены удобные поручни и световые табло как в «Русичах» или в Казани. Двери открываются при нажатии кнопки. На линии C – новые вагоны с аналогичным интерьером. У нас на узкой полосе над окнами или дверями висит схема одной линии, в Праге смогли разместить там все три линии. Такое было бы кстати в Киеве, Харькове, Минске, Новосибирске...
От Малостранской проехали по линии A до конечной – Дейвицкой, затем обратно до станции Мустек, пересадка на линию B, по ней до Андел и обратно до Флоренц, пересадка на линию C, и до Вышеграда, ближайшей станции к нашему хостелу. Проехали по всем трём линиям, прошли по двум пересадкам из трёх, использовали 70 из 75 минут действия билета.
Станция Андел, бывшая Московская, построена по советскому проекту. Её можно представить себе, соединив пилоны от Чеховской, путевые стены от Третьяковской-новой, ниши светильников от Боровицкой.
Станция Вышеград – в застеклённой галерее, высоко в парке. Увы, было уже темно, в полной мере оценить красоту не удалось.
Ni eniris ĉe la stacio Malostranska. Kasoj ne estas – sed biletojn ni jam aĉetis anticipe, ili estas universalaj, 26 kronoj por ajna trafikspeco kun ajnaj ŝanĝoj. Ĉe enirejo estas stampiloj samkiel en tramoj. Oni povas senpage preni skemon, informilojn kaj reklamilojn en diversaj lingvoj. La metroo mem estas konstruita laŭ sovetiaj normoj, similas tiun en Ĥarkov, sed kun transirejoj kiel en Sankt-Peterburg – longaj kaj neoportunaj. Marmoro preskaŭ tute ne estas – nur plastoj kaj ceramikaĵoj. Stacioj por 5 vagonoj (en Moskvo estas por 8). Eskalatoroj estas lumigataj de supre (en Moskvo lanternoj lokiĝas sur balustrado). Apud nomo de stacio videblas kvadrateto kun koloro de koncerna linio; ĉe transir-stacioj – ankaŭ de la apuda linio. Ĝenerale koloroj estas vaste uzataj, eĉ la metro-emblemo ĉe enirejoj havas koloron de la linio (en Moskvo la emblemo estas ĉiam ruĝa, en Peterburgo blua).
Intervaloj vespere estas 10 minutoj. La vagonoj, griz-ruĝaj, estas modernigitaj sovetiaj, plejparto de sidlokoj estas lokigitaj perpendikulare – la kvanto de sidlokoj restis sama, sed loko por starantaj pasaĝeroj restis tre malmulta. Estas aldonitaj lumtabuloj kaj oportunaj teniloj, kiel en la plej novaj vagonoj en Rusio. Por malfermi pordon, necesas premi butonon. Do, videblas, ke pasaĝeroj en Praga metroo tre malmultas, kompare kun Moskvo... Linio C havas novajn vagonojn kun simila interno. En rusiaj metropolitenoj super pordoj aŭ fenestroj kutime pendas strio kun skemo de la linio, en Prago oni sukcesis sur tia strio lokigi ĉiujn tri liniojn. Tio estus konvena ankaŭ en Kiev, Ĥarkov, Minsk, Novosibirsk...
De Malostranska ni veturis laŭ linio A ĝis la fina stacio Dejvicka, poste reen ĝis Mustek, transiris al la linio B, laŭ ĝi al Andel (tiu stacio iam nomiĝis “Moskovska” kaj estis konstruita laŭ sovetia projekto, ĝi kvazaŭ kunigas partojn de kelkaj moskvaj stacioj) kaj reen al Florenc, transiro al la linio C kaj ĝis Vyšehrad, stacio plej proksima al nia hotelo. Do, ni veturis laŭ ĉiuj tri linioj, uzis du transirejojn el la tri kaj 70 minutojn de bilet-valideco el 75 eblaj.
La stacio Vyšehrad situas en vitra galerio alte en parko. Ve, estis jam mallumo, do ni ne povis plene aprezi la belecon.
Сайт Пражского метро с фотографиями – Retejo de Praga metroo kun fotoj

24 июля. Наутро побывали в Пражском Граде. Стены толщиной в несколько метров, старинные здания – в общем, как и в других древних городах. Смотровая площадка, и тут же небольшой виноградник. Надо полагать, делают эксклюзивное вино по заоблачной цене. А неподалёку, в подвальчике – ресторан «Пекло».
La 24-an de julio ni vizitis Pražský Hrad. Muroj kelkmetre dikaj, malnovaj konstruaĵoj – do samkiel en aliaj antikvaj urboj. Rigard-placeto, kaj apude malgranda vinberejo. Probable, oni produktas ekskluzivan vinon kun enorma prezo. Kaj en apuda kelo estas restoracio “Peklo”, t.e. “Infero”.


Продолжение – Daŭrigo

  • Current Mood
    crazy голова кругом /kapturne
  • Tags